| lyric | 1. Sunneguld uf Weid und Matte,
Liechti Näbel übrem Tal,
ud am Talhang, tiefe Schatte,
ja es herbschtelet uf’s Mal.
T’Alpweid isch im Ryf erstorbe,
d’Glogge si am Bärg verstummt,
chalti Nächt hei ds Gras verdorbe,
d’Weid wird still der Winter chunnt. |