| lyric | ’s fot überei a herbste. ’s Gras chunt au nümme rächt; Und d’Lüt und d’Sunne gschaued Eim müed und bitzilächt.
’s strycht Näbel dure Fare Wie Vagebundelüt. ’s ist eim, mi chö hüt gwahre, Was alls verborge lyt.
Det obe uf dä Bàrge, Det stiend ä Stuehl im Schnee, Und wer’s druffufe bringi, Där chö i Himel gseh.
Bi nümme ase gwündrig; Där Steuhl vergwunni keim. Äs rüebigs Ofebänkli Tuet’s auf für usereim. |