| lyric | 1. Still bischt Du von is ggange,
häscht müesen öis verlaa.
Woll hetted mer s Verlange,
diich na chli bin is zhaa.
Du häscht iez über wunde
e tunkle, schwëëri Zyt,
häscht Rue und fride gfunde,
wos überäne git.
2. D Zyt mues iez häile, trööschte.
De Herrgott ganz vooraab
hilft öis am alerbeschte,
im Chumber übers Graab.
Ëër wird im Läid is bystaa
und füllt mit Chraft ois s Hëërz
zum Wëërche und zum Liebhaa,
i Noot und au im Schmëërz.
3. Wänns Bätzytglöggli lüütet
und s abiget dernaa.
Wänn Gott Fyraabig büütet,
ischt d Zyt für öis daa,
won Ëër wird zuen os sääge:
„Chumm Hëërz, mer gönd iez häi!“
Ëër gaat au Diir etgääge,
Ëër laat e käis eläi. |